Panganay ako at sobrang bigat ng expectations, pagod na ako

Panganay din ako, ramdam na ramdam ko yung sinasabi mo. Yung guilt kapag nag-iisip ka ng sarili mo — sobrang totoo at pamana ng kulturang Pinoy sa panganay. Pero ito natutunan ko sa mahirap na paraan: hindi mo kayang buhusan ng tubig ang iba kung wala ka nang laman. Ang pag-set ng boundaries ay HINDI pagiging makasarili. Pinag-usapan namin ng pamilya ng bukas na ang tulong ko ay may limitasyon — hindi ko kayang lahat, at okay lang na hindi. Nakatulong din yung: 1) magtabi ako ng para sa sarili ko bago ibigay ang lahat, 2) hikayatin ang ibang kapamilya na tumulong din, hindi lang ako, 3) kumonsulta sa therapist para maproseso yung guilt (Filipino guilt is real). Mahal mo sila, kaya ka nga tumutulong, pero kailangan mo ring mahalin sarili mo. Kung sobrang bigat na emotionally, wag kang mahiya humingi ng tulong sa professional o sa hotline. Hindi ka masamang anak dahil pagod ka.

Yung chronic stress at pagpapabaya sa sarili pwedeng humantong sa depression o anxiety, kaya wag mong balewalain yung pagod na nararamdaman mo. Kung kaya, kumonsulta ka sa mental health professional para may safe space kang pagsabihan ng nararamdaman mo nang walang husga — malaking tulong yun sa mga panganay na sanay nang magtiis lang. May libreng hotlines din (NCMH) kung sobrang bigat na. Alalahanin mo: ang pagtulong sa pamilya ay hindi dapat pagsira sa sarili. Deserve mong magkaroon ng sariling buhay at kaligayahan.

Yung utang na loob at pagiging panganay, minsan nagiging cage. Ako natutunan kong okay lang mag-say no minsan nang hindi masamang tao. Yung pag-aaral ng kapatid halimbawa, hinati namin — nag-scholarship siya at nag-part time, hindi puro ako. Kausapin mo yung pamilya ng honest, hindi galit — na kaya mo tumulong pero hindi mo kayang buhatin lahat mag-isa habambuhay. Yung sarili mong pangarap at kalusugan importante rin. Wag mong hintayin ma-burnout ka bago ka magsalita.